Աշնան օրերն են հասել,
Իջել է ամպը սարին,
Եվ հրաժեշտ է ասել,
Կռունկը մեր աշխարհին:

Բարդին էլ չի սոսափում
Արագիլի թևի տակ,
Դեղին թերթեր է թափում
Առվակի մեջ կապուտակ:

Կարմիր խարույկ է կարծես
Ծեր տանձենին անտառի,
Թվում է, թե մոտ վազես,
Ձեռք ու ոտքդ կվառի…

Քամին շատ էր թափառել,
Պարապ-սարապ թևը կախ,
Բայց արդեն գործ է ճարել,
Տեսեք ինչքան է ուրախ:

Ես Գառնիկն եմ:Սովորում եմ Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրում:Այսօր կպատմեմ,թե կրթահմալիրում որ վայրն է ինձ համար ամենասիրելին:Ես սիրում եմ մեր դպրոցի լողավազանը:Մեր լողավազանը շատ մեծ է և մաքուր: Ընկեր Անուշը ինձ սովորացնում է լողալ:

Կար,  չկար մի տղա: Այդ տղայի անունը Արման է:Արմանը տեսավ սարի վրա մի աղջիկ և սիրահարվեց այդ աղջկան, և Արմանը գնաց, իր հայրիկին և մայրիկին պատմեց այդ աղջկա մասին, և նրանք միասին  գնացին աղջիկ ուզելու:

-Եկանք,եկանք:

-Ինչու՞ եկաք:

-Աղջիկ տեսնելու:

-Աղջիկ չունենք:

-Տեսել ենք,տեսել:

-Որտե՞ղ եք տեսել:

-Ձեր այգու մեջ:

-Ի՞նչ էր անում:

-Թել էր մանում :

-Ինչ կար գլխին:

-Կապույտ լաչակ:

-Ի՞նչ կար մեջքին :

-Արծաթյա գոտի:

-Ի՞նչ կար ոտքին:

-Կարմիր մաշիկ :
-Դե որ տեսել եք, ուրեմ ձեզ կտանք մեր աղջկան:

Յոթ օր, յոթ գիշեր հարսանիք արեցին ու երջանիկ ապրեցին: